عبارتست از کندن اجباری و بی اختیار موها بطوریکه کاملا مشهود و محسوس از نگاه دیگران باشد و همیشه با یک احساس تنش و فشار درونی همراه است و پس از اقدام به این عمل، شخص احساس راحتی یا آرامش پیدا می‌کند.
زمانی این تشخیص گذاشته می‌شود که زمینه سایر بیماری‌های روانی (مثل پسکوز توام با هذیان یا توهم) و یا بیماری‌های جسمی (مثل ضایعات و عفونت‌های پوستی) وجود نداشته باشد.
این بیماری در زنان بیشتر از مردان دیده می‌شود. زمینه های خانوادگی بطور وضوح وجود ندارد. حدود ٪۱ افراد جامعه در طول عمر مبتلا به این بیماری می باشند.
اختلال افسردگی اساسی، اختلال اضطراب منتشر، اختلال وسواسی جبری، ترس مرضی، اختلال سوءمصرف مواد، عقب ماندگی ذهنی همزمان با این بیماری وجود دارند. این بیماران گاهی دچار اختلال تیک و عصبانیت‌های غیرقابل کنترل می‌شوند. در ٪۲۵ موارد موقعیت‌های پراسترس زندگی، زمینه ساز شروع این بیماری می باشد، ترس از تنها ماندن در دوران کودکی، اختلال در روابط عاطفی مادر و فرزند و مورد سرزنش قرار گرفتن کودک نیز از عوامل پیدایش آن می‌باشد.
تمام قسمت‌های حاوی مو در بدن ممکن است دچار مشکل شوند، ولی در اغلب موارد، بیماران موی سر خود را می کنند و در مراحل بعد، موی ابرو، مژه، ریش و سیبیل توسط بیمار کنده می شود. کندن موی ساعد، زیر بغل و نواحی تناسلی خیلی کم گزارش شده است.
عوارض بیماری = به دلیل ظاهر زننده، شخص از حضور در جمع امتناع می‌کند و مجبور به استفاده از کلاه (در آقایان) و روسری دائمی (در خانم‌ها) می‌شود. گاهی خود را سرزنش می کنند که همراه با احساس گناه است و موجب افسردگی می‌شود. گاهی بیماران همزمان با کندن مو، عادت به خوردن آن پیدا می‌کنند و موجب عوارض گوارشی و حتی سوءتغذیه می‌شود.
سن متوسط شروع این بیماری قبل از ۱۷ سالگی می‌باشد. هرچند در بعضی موارد، در سنین بالاتر هم مشاهده شده است.
دکتر پرویز مظاهری
روانپزشک
پایان مقاله